Μετά την βροχή...

...ακολουθώ το μονοπάτι του ήλιου

μέχρι την αυλή των θαυμάτων...

Πάντα στην ώρα του

Άνοιξαν τα πρώτα μπουμπούκια. Το πρώτο ανθάκι, της πρώτης αμυγδαλιάς, για φέτος. Πάντα στην ώρα του, δεν λαθεύει ποτέ. Στην μέση του χειμώνα, το μοναδικό στολίδι στο πάρκο.

Είναι κοντά μας πάλι

Γέμισε ξανά το πάρκο με πορτοκαλί μπαλίτσες. Μοναδική συντροφιά με το τραγούδι τους και την ζωηράδα τους.

Ακοίμητος φρουρός

Η κατάσταση δεν εμπνέει καμιά ανησυχία. Η παραγωγή κάπαρης είναι εγγυημένη. Δεν τολμά κανείς να (μου) την πλησιάσει.

Φιστίκια

Σεπτέβρης…πρωτοβρόχια. Τις ξελαφρώσαμε τις φιστικιές. Ένα-ένα σκάνε και ανοίγουν από τα τσόφλια τους. Κάθε πέρασμα μπροστά απ’ το ταψάκι… και ένα κέρασμα.

Ανθισμένη μανόλια

Ένα λεπτό άρωμα οδήγησε τα βήματα στο δένδρο, καταμεσής του πάρκου. Το μπουμπούκι, ανάμεσα στα φύλλα, στα χαμηλά κλαριά, έδωσε μια υπόσχεση για αργότερα


Σήκωσα τα μάτια στον ουρανό και το βρήκα...

Ο βασιλιάς των θάμνων

Έμεινε για δευτερόλεπτα πάνω στο κλαδάκι και χάθηκε πάλι πίσω στο πυκνό του βασίλειο

Κρυφτούλι

Από τους μόνιμους κατοίκους στο πάρκο. Έχει διάθεση για παιχνιδάκια. Ας την ακολουθήσουμε.

Χιονιάς

Έπιασαν τα πρώτα κρύα και οι βροχές. Φουσκώνει το σπινάκι για να τα βγάλει πέρα.

Η "πολυκατοικία"

Στα πιο ψηλά κλαδιά του κυπαρισσιού, οι ένοικοι, μια παρέα μικροκαμωμένων ερωδιών, οι νυχτοκόρακες, έχουν κάνει ολοκληρωτική κατάληψη.

updated: Πρόκειται τελικά για ψαρόνια (και όχι για νυχτοκόρακες), τους συνηθισμένους χειμερινούς μας επισκέπτες, όπως πολύ σωστά μας επεσήμανε ο φίλος, Louis, ο οποίος είχε και την καλοσύνη να μας υποδείξει τις φωτογραφίες εδώ και εδώ.
Ευχαριστούμε πολύ.

Φθινόπωρο

"Kι είδε στη λάσπη δυο μικρά κυκλάμινα να φιλιούνται" Νίκος Γκάτσος-Αμοργός

Αποχαιρετάμε το φθινόπωρο. Λίγα πεσμένα φύλλα και τα κυκλάμινα να δίνουν την υπόσχεση. There is time to every purpose under heaven.

Κρόκος

Εκεί δίπλα στα πεσμένα βελανίδια. Ένα μικρό κρινάκι, ένας κρόκος. Ψάχνω δίπλα προσεκτικά και τώρα κρατώ στα χέρια μου δυο ρίζες. Θα φυτευθούν, ελπίζω με επιτυχία, αμέσως στην ζαρντινιέρα.

Κοκκινολαίμης

Μόλις βγήκαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Όλοι οι τραγουδιστάδες στην θέση τους. Πρώτος και καλύτερος ο κοκκινολαίμης

Χωρίς λόγια

Περπατώ στο δάσος. Δεν περπατώ απλά. Βρίσκομαι εκεί, υπάρχω μέσα του. Οι εικόνες που προσλαμβάνω δεν είναι ποτέ ίδιες. Όμως . . . κάτι συμβαίνει εδώ. . . περίεργο. Θα βγω από το μονοπάτι, για να πλησιάσω τον κορμό αυτού του πεύκου.

Η φύση αγαπά τις συνθέσεις. Είναι τα φύλλα μιας συκιάς, που αποφάσισε να συγκατοικίσει μέσα σε αυτό το μικρό άνοιγμα του ξύλου. Ακούγεται πεντακάθαρα η φωνή της. Δεν θέλω να την μεταφράσω στα ελληνικά. Θα χαθεί το νόημα.

Σούρουπο

Ο μυγοχάφτης χαιρετά τον ήλιο και αυτός τον σημαδεύει μαλακά με μια ακτίνα του.

Φθάνουν για όλους μας. . .

. . . όταν τα μοιραζόμαστε.
Ίσως κάποιο είδος σπουργιτιού, που δεν το γνωρίζω, ίσως να είναι δυο μικρογαλιάντρες, που ετοιμάζονται για να πάρουν το πρωινό τους. Δεν έχει τελικά τόση σημασία.
Ας μην γεμίσουμε την σακκούλα . . . και για αργότερα, παίρνοντας τα μαζί στο σπίτι (παρόλο που ο αυθεντικός Marcovaldo, του Ίταλο Καλβίνο, αυτό ακριβώς θα έκανε). Μια χούφτα εκεί, κάτω από το δένδρο, να μας βλέπει και αυτό να τα τρώμε κάτω από την σκιά του και να χαίρεται.

Η αναρρίχηση

Σε κάποιους αρέσουν τα extreme sport

Αγριολούλουδο

Μοναχικό. Σε έκταση αρκετών τετραγωνικών μέτρων, ο ζωγράφος έριξε μόνο μερικές μαζεμένες πινελιές από την παλέτα του.

Μια. . . ευγενική χορηγία

Εργάζεται σκληρά ο Marcovaldo. Το μπωλ της σαλάτας στο αυριανό τραπέζι θα νοστιμίσει ακόμα περισσότερο με αυτήν την κάπαρη, που θα γίνει ένα αυτοσχέδιο, λαχταριστό τουρσάκι.

Αγριολούλουδο

Ανάμεσα στους χαμηλούς θάμνους. Ένας μοναχικός, λεπτός μίσχος και πάνω του. . . το χρώμα του ουρανού.