Είναι κοντά μας πάλι

Γέμισε ξανά το πάρκο με πορτοκαλί μπαλίτσες. Μοναδική συντροφιά με το τραγούδι τους και την ζωηράδα τους.

Ακοίμητος φρουρός

Η κατάσταση δεν εμπνέει καμιά ανησυχία. Η παραγωγή κάπαρης είναι εγγυημένη. Δεν τολμά κανείς να (μου) την πλησιάσει.

Φιστίκια

Σεπτέβρης…πρωτοβρόχια. Τις ξελαφρώσαμε τις φιστικιές. Ένα-ένα σκάνε και ανοίγουν από τα τσόφλια τους. Κάθε πέρασμα μπροστά απ’ το ταψάκι… και ένα κέρασμα.

Φθινόπωρο

"Kι είδε στη λάσπη δυο μικρά κυκλάμινα να φιλιούνται" Νίκος Γκάτσος-Αμοργός

Αποχαιρετάμε το φθινόπωρο. Λίγα πεσμένα φύλλα και τα κυκλάμινα να δίνουν την υπόσχεση. There is time to every purpose under heaven.

Κρόκος

Εκεί δίπλα στα πεσμένα βελανίδια. Ένα μικρό κρινάκι, ένας κρόκος. Ψάχνω δίπλα προσεκτικά και τώρα κρατώ στα χέρια μου δυο ρίζες. Θα φυτευθούν, ελπίζω με επιτυχία, αμέσως στην ζαρντινιέρα.

Κοκκινολαίμης

Μόλις βγήκαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Όλοι οι τραγουδιστάδες στην θέση τους. Πρώτος και καλύτερος ο κοκκινολαίμης

Χωρίς λόγια

Περπατώ στο δάσος. Δεν περπατώ απλά. Βρίσκομαι εκεί, υπάρχω μέσα του. Οι εικόνες που προσλαμβάνω δεν είναι ποτέ ίδιες. Όμως . . . κάτι συμβαίνει εδώ. . . περίεργο. Θα βγω από το μονοπάτι, για να πλησιάσω τον κορμό αυτού του πεύκου.

Η φύση αγαπά τις συνθέσεις. Είναι τα φύλλα μιας συκιάς, που αποφάσισε να συγκατοικίσει μέσα σε αυτό το μικρό άνοιγμα του ξύλου. Ακούγεται πεντακάθαρα η φωνή της. Δεν θέλω να την μεταφράσω στα ελληνικά. Θα χαθεί το νόημα.

Ξημέρωσε. . .

Πάλεψε στον ύπνο του και απόκαμε. Το βρήκε το ξημέρωμα, ακουμπισμένο στο πεζούλι, με τα σημάδια της μάχης στο κορμί του.

Καρδερίνες

Οι καρδερίνες δεν είναι πουλιά, που πρέπει να τα βλέπουμε στα κλουβιά. Όχι φυσικά, ότι πρέπει να φυλακίζεται οποιοσδήποτε άλλος άγριος οργανισμός. Πριν λίγους μήνες, ο σύλλογος προστασίας και περίθαλψης άγριας ζωής Anima, απελευθέρωσε δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας, μαζί με άλλα πουλιά και μια καρδερίνα. Αυτήν ακριβώς που βλέπουμε ακριβώς επάνω, λίγα δευτερόλεπτα μετά την απελευθέρωσή της.

*****

Με μεγάλη μου χαρά, την Κυριακή που μας πέρασε, Πανευρωπαϊκή Μέρα των Πουλιών, είδα στο χώρο αυτόν, ένα ολόκληρο κοπάδι καρδερίνες, να πετούν δίπλα στα άφθονα γαϊδουράγκαθα.
Στην φωτογραφία, πιο κάτω, εκτός από αυτήν την καρδερίνα στο πρώτο πλάνο, διακρίνεται και με μια άλλη πίσω της, κάπως περισσότερο low profil.

Παιχνίδια στην υδρορροή

Αναπνέουν πλάι μας. Φτεροκοπάνε ασταμάτητα. Δίνουν ζωή, στα τσιμέντα που μας περιβάλλουν. Αξίζουν μια δεύτερη ματιά.

Σούρουπο

Ο μυγοχάφτης χαιρετά τον ήλιο και αυτός τον σημαδεύει μαλακά με μια ακτίνα του.

Miα καλή πράξη

Τα κλωνάρια της ελιάς, στο πεζοδρόμιο της διπλανής πολυκατοικίας, είχαν βαρύνει από τον πολύ καρπό. Περίμενα. . . περίμενα, πέρασε το λίγος του φεγγαριού, αλλά τίποτα. Κάποιος, έπρεπε να ξαλαφρώσει το δενδράκι. Αυτή είναι μια δουλειά για τον Marcovaldo.

Στους δυο. . . τρίτος δεν χωρεί

Τα έβλεπα διαρκώς να πετούν δίπλα μου, κολλημένα μεταξύ τους. Όταν κάθησαν πάνω στο κλαράκι, μπόρεσα να παρατηρήσω καλύτερα την στάση. Αναρωτιέμαι τώρα και εγώ-ποια στάση πρέπει να κρατήσω; - όπως έλεγε παλιότερα και η γάτα Λουκρητία στον Καστράτο, του Αρκά.

Φθάνουν για όλους μας. . .

. . . όταν τα μοιραζόμαστε.
Ίσως κάποιο είδος σπουργιτιού, που δεν το γνωρίζω, ίσως να είναι δυο μικρογαλιάντρες, που ετοιμάζονται για να πάρουν το πρωινό τους. Δεν έχει τελικά τόση σημασία.
Ας μην γεμίσουμε την σακκούλα . . . και για αργότερα, παίρνοντας τα μαζί στο σπίτι (παρόλο που ο αυθεντικός Marcovaldo, του Ίταλο Καλβίνο, αυτό ακριβώς θα έκανε). Μια χούφτα εκεί, κάτω από το δένδρο, να μας βλέπει και αυτό να τα τρώμε κάτω από την σκιά του και να χαίρεται.