Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Χωρίς λόγια

Περπατώ στο δάσος. Δεν περπατώ απλά. Βρίσκομαι εκεί, υπάρχω μέσα του. Οι εικόνες που προσλαμβάνω δεν είναι ποτέ ίδιες. Όμως . . . κάτι συμβαίνει εδώ. . . περίεργο. Θα βγω από το μονοπάτι, για να πλησιάσω τον κορμό αυτού του πεύκου.



Η φύση αγαπά τις συνθέσεις. Είναι τα φύλλα μιας συκιάς, που αποφάσισε να συγκατοικίσει μέσα σε αυτό το μικρό άνοιγμα του ξύλου. Ακούγεται πεντακάθαρα η φωνή της. Δεν θέλω να την μεταφράσω στα ελληνικά. Θα χαθεί το νόημα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: