Άνοιξαν τα πρώτα μπουμπούκια. Το πρώτο ανθάκι, της πρώτης αμυγδαλιάς, για φέτος. Πάντα στην ώρα του, δεν λαθεύει ποτέ. Στην μέση του χειμώνα, το μοναδικό στολίδι στο πάρκο.
Δεν τις χάνω από τα μάτια μου. Γεμίζουν νότες τον ουρανό. Βουτάνε με ταχύτητα και χάνονται πάλι προς τον ήλιο. Παλεύουν με το γαλάζιο, ρίχνουν επάνω του ρυθμικές πινελιές και έπειτα χάνονται. Ενσωματώνονται μέσα του.
Στα πιο ψηλά κλαδιά του κυπαρισσιού, οι ένοικοι, μια παρέα μικροκαμωμένων ερωδιών, οι νυχτοκόρακες, έχουν κάνει ολοκληρωτική κατάληψη. updated: Πρόκειται τελικά για ψαρόνια (και όχι για νυχτοκόρακες), τους συνηθισμένους χειμερινούς μας επισκέπτες, όπως πολύ σωστά μας επεσήμανε ο φίλος, Louis, ο οποίος είχε και την καλοσύνη να μας υποδείξει τις φωτογραφίες εδώ και εδώ. Ευχαριστούμε πολύ.
Syringa Vulgaris, Oleacae-ΠασχαλιάΠεριγραφή: Φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό δένδρο. Κατάγεται από την Α. Ευρώπη. Ανθίζει τον Απρίλιο-Μάϊο για 20 μέρες. Έχει λιλά, έντονα αρωματικά άνθη. Υπάρχουν ποικιλίες με άνθη διαφόρων χρωμάτων. Η περίοδος ανθοφορίας του συμπίπτει συνήθως με το Πάσχα. (Από το "Φυτολόγιο", του Βλάση Μπισμπίκη, εκδόσεις Ψυχαλός, σελ. 291)
Μήπως ο θάμνος ξέρει κάτι, που εμείς δεν το γνωρίζουμε; Μήπως έχουμε χάσει και το αυγά και τα πασχάλια; Μήπως...;
"Έσκυψε να δέσει τα κορδόνια του και κοίταξε καλύτερα: ήταν μανιτάρια, πραγματικά μανιτάρια που ξεμύτιζαν μες την καρδιά της πόλης! Ο Μαρκοβάλντο ένιωσε λες και ο γκρίζος και άχαρος κόσμος που τον περιέβαλλε είχε μονομιάς γεμίσει κρυμμένους θησαυρούς, οπότε θα μπορούσε να περιμένει κάτι περισσότερο πέρα από την ωριαία αποζημίωση της συλλογικής σύμβασης, το επίδομα ακρίβειας, το οικογενειακό επίδομα και την αποζημίωση του ψωμιού." Ίταλο Καλβίνο, "Μαρκοβάλντο οι εποχές στην πόλη" Περπατάμε βιαστικοί. Το βλέμμα κοιτάζει χαμηλά, εκεί ακριβώς που πρέπει κι όμως περνούν απαρατήρητα. Μέσα στα παρτέρια του δήμου, σε μια στάλα χώμα, μουσκεμένο από την φθινοπωρινές βροχές, έβγαλαν έξω τα κεφαλάκια τους.
Χρειάζεται όμως προσοχή! Δεν χρειάζεται η μαγεία της ανακάλυψης, να μας οδηγήσει σε περιπέτειες όπως τον Μαρκοβάλντο.
Το βλέμμα μου σταματά πάνω σε ένα κλαδί πεύκου. Δυο παπαδίτσες, δυο μικροί καλόγεροι κάνουν τα ακροβατικά τους.
Σταματάει δίπλα τους ένα θυληκό κοτσύφι. Βαστάει στο ράμφος του ένα λεπτό γαλάζιο κουρελάκι. Πηδάει στο διπλανό κλωνάρι και έπειτα χώνεται βαθιά στο φύλλωμα του πεύκου. Περιμένω αρκετή ώρα. Δεν φαίνεται καθόλου. Μάλλον το σπιτικό απέκτησε καινούργια επίπλωση.
Θα γκρέμιζε κανείς μια πολυκατοικία με ελαφριά καρδιά; Πως κόβει ένα δένδρο; Τα ψαρόνια, καθώς ο ήλιος γέρνει, βρίσκουν καταφύγιο στο μεγάλο πεύκο στην γωνία, στο άσυλο Ανιάτων. Καθώς κατηφορίζουμε την οδό Καλλιφρονά στην Κυψέλη και λίγο παρακάτω στην όμορφη οδό Πόρου, μια απογευματινή συναυλία πάνω στα δένδρα