Οι πασχαλιές θα ξανανθίσουν και φέτος

Syringa Vulgaris, Oleacae-Πασχαλιά Περιγραφή: Φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό δένδρο. Κατάγεται από την Α. Ευρώπη. Ανθίζει τον Απρίλιο-Μάϊο για 20 μέρες. Έχει λιλά, έντονα αρωματικά άνθη. Υπάρχουν ποικιλίες με άνθη διαφόρων χρωμάτων. Η περίοδος ανθοφορίας του συμπίπτει συνήθως με το Πάσχα. (Από το "Φυτολόγιο", του Βλάση Μπισμπίκη, εκδόσεις Ψυχαλός, σελ. 291)


Μήπως ο θάμνος ξέρει κάτι, που εμείς δεν το γνωρίζουμε; Μήπως έχουμε χάσει και το αυγά και τα πασχάλια; Μήπως...;

Μανιτάρια στην πόλη

"Έσκυψε να δέσει τα κορδόνια του και κοίταξε καλύτερα: ήταν μανιτάρια, πραγματικά μανιτάρια που ξεμύτιζαν μες την καρδιά της πόλης! Ο Μαρκοβάλντο ένιωσε λες και ο γκρίζος και άχαρος κόσμος που τον περιέβαλλε είχε μονομιάς γεμίσει κρυμμένους θησαυρούς, οπότε θα μπορούσε να περιμένει κάτι περισσότερο πέρα από την ωριαία αποζημίωση της συλλογικής σύμβασης, το επίδομα ακρίβειας, το οικογενειακό επίδομα και την αποζημίωση του ψωμιού." Ίταλο Καλβίνο, "Μαρκοβάλντο οι εποχές στην πόλη"

Περπατάμε βιαστικοί. Το βλέμμα κοιτάζει χαμηλά, εκεί ακριβώς που πρέπει κι όμως περνούν απαρατήρητα. Μέσα στα παρτέρια του δήμου, σε μια στάλα χώμα, μουσκεμένο από την φθινοπωρινές βροχές, έβγαλαν έξω τα κεφαλάκια τους.

Χρειάζεται όμως προσοχή! Δεν χρειάζεται η μαγεία της ανακάλυψης, να μας οδηγήσει σε περιπέτειες όπως τον Μαρκοβάλντο.

Φθινόπωρο

"Kι είδε στη λάσπη δυο μικρά κυκλάμινα να φιλιούνται" Νίκος Γκάτσος-Αμοργός

Αποχαιρετάμε το φθινόπωρο. Λίγα πεσμένα φύλλα και τα κυκλάμινα να δίνουν την υπόσχεση. There is time to every purpose under heaven.

Κρόκος

Εκεί δίπλα στα πεσμένα βελανίδια. Ένα μικρό κρινάκι, ένας κρόκος. Ψάχνω δίπλα προσεκτικά και τώρα κρατώ στα χέρια μου δυο ρίζες. Θα φυτευθούν, ελπίζω με επιτυχία, αμέσως στην ζαρντινιέρα.

Κοκκινολαίμης

Μόλις βγήκαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Όλοι οι τραγουδιστάδες στην θέση τους. Πρώτος και καλύτερος ο κοκκινολαίμης

Χωρίς λόγια

Περπατώ στο δάσος. Δεν περπατώ απλά. Βρίσκομαι εκεί, υπάρχω μέσα του. Οι εικόνες που προσλαμβάνω δεν είναι ποτέ ίδιες. Όμως . . . κάτι συμβαίνει εδώ. . . περίεργο. Θα βγω από το μονοπάτι, για να πλησιάσω τον κορμό αυτού του πεύκου.

Η φύση αγαπά τις συνθέσεις. Είναι τα φύλλα μιας συκιάς, που αποφάσισε να συγκατοικίσει μέσα σε αυτό το μικρό άνοιγμα του ξύλου. Ακούγεται πεντακάθαρα η φωνή της. Δεν θέλω να την μεταφράσω στα ελληνικά. Θα χαθεί το νόημα.

Ξημέρωσε. . .

Πάλεψε στον ύπνο του και απόκαμε. Το βρήκε το ξημέρωμα, ακουμπισμένο στο πεζούλι, με τα σημάδια της μάχης στο κορμί του.